دسته بندی وبلاگ ها

دانشمندان با استفاده از ذرات کیهانی به نام میون، موفق شده‌اند بدون آسیب به اهرام مصر، ساختارهای داخلی ناشناخته‌ای را کشف کنند. این روش که میوگرافی نام دارد، شبیه سی‌تی‌اسکن عمل می‌کند و بر پایه‌ی نفوذ بالای میون‌ها و اثرات نسبیتی آن‌هاست.

قضیه‌ی فیثاغورس در اصل بیان می‌کند که مجموع مساحت دو مربع روی اضلاع مثلث قائم‌الزاویه برابر با مساحت مربع روی وتر است. این رابطه یک حقیقت هندسی است که بعدها به شکل جبریِ a² + b² = c² نوشته شد.

آنالوگ دنیای پیوسته‌هاست و امکان تغییرات بسیار ظریف را فراهم می‌کند، در حالی که دیجیتال بر پایه‌ی حالت‌های گسسته و سوئیچ‌ها کار می‌کند. قدرت پردازش، کنترل نویز و مقیاس‌پذیری دیجیتال آن را غالب کرده، اما آنالوگ همچنان در کیفیت و حس طبیعی بی‌رقیب است.

کد مورس با تبدیل زبان به پالس‌های کوتاه و بلند، راه‌حلی ساده و جهانی برای ارتباط بدون صدا ارائه داد. این سیستم مستقل از ابزار است و پایه‌ای برای تفکر دیجیتال و مخابرات مدرن محسوب می‌شود.

کد مورس یکی از نخستین سیستم‌های ارتباطی استاندارد در تاریخ بشر است که امکان انتقال پیام بدون صدا و تصویر را فراهم کرد. این سیستم با تکیه بر پالس‌های کوتاه و بلند، پایه‌گذار مفاهیمی شد که امروزه در مخابرات، برنامه‌نویسی و سیستم‌های دیجیتال نیز کاربرد دارند. در این مقاله، داستان شکل‌گیری کد مورس، نحوه عملکرد آن و مفهوم سیگنال معروف SOS را بررسی می‌کنیم و نشان می‌دهیم چرا این ایده ساده، همچنان الهام‌بخش فناوری‌های مدرن است.

عدد π، نسبت محیط دایره به قطر آن، یک عدد بی‌نهایت و غیرتکراری است که در هندسه، جبر و حسابان کاربرد دارد. استفاده از ارقام اعشاری π در کدنویسی امکان خلق اشکال کروی و الگوهای دیجیتال دقیق و زیبا را فراهم می‌کند.

صفر فاکتوریل برابر یک است زیرا فاکتوریل یک عمل ریکرسیو است و با حرکت عقب‌گرد از n! به 0! الگو حفظ می‌شود. این تعریف صرفاً قراردادی نیست، بلکه نتیجه منطقی ساختار ریکرسیو فاکتوریل است.

بر پایهٔ نظریهٔ ناتمامی گودل، برخی حقیقت‌ها با هیچ سیستم محاسباتی یا الگوریتمی قابل پردازش نیستند. پنروز با تکیه بر همین ایده استدلال می‌کند که ذهن انسان فراتر از الگوریتم عمل می‌کند و بنابراین احتمالاً جهان نمی‌تواند یک شبیه‌سازی کامپیوتری صرف باشد.

بیشتر فرمول‌های مساحت از ایدهٔ «طول ضربدر عرض» می‌آیند، چون بسیاری از اشکال—از متوازی‌الاضلاع تا مثلث—با برش و جابه‌جایی می‌توانند به مستطیل تبدیل شوند. حتی دایره نیز در روش‌های باستانی با تقسیم به برش‌های کوچک یا مستطیل‌های ریز به همین منطق نزدیک می‌شود، روشی که بعدها پایهٔ انتگرال‌گیری را شکل داد.